Historia Radom i okolice

136 lat temu w Jedlińsku urodził się Jan Julian Delingowski

19 czerwca 1888 roku w Jedlińsku w powiecie radomskim urodził się Jan Julian Delingowski, syn Adama Delingowskiego i Anieli Brańskiej. Nazwisko Delingowski pierwotnie brzmiało Dołęgowski.

19 czerwca 1888 roku w Jedlińsku w powiecie radomskim urodził się Jan Julian Delingowski, syn Adama Delingowskiego i Anieli Brańskiej. Był on żołnierzem Legionów oraz członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej.

Jan Delingowski, po otrzymaniu podstawowego wykształcenia w domu rodzinnym, wyjechał jako 11-letni chłopiec do Krakowa, gdzie w 1909 roku ukończył Gimnazjum św. Anny. Następnie w latach 1909-1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po zamachu w Sarajewie i zbliżającej się wojnie, pod koniec lipca 1914 roku wstąpił do Drużyn Strzeleckich w Krakowie. Otrzymał rozkaz stawienia się 3 sierpnia w Racławicach Olkuskich, gdzie pod dowództwem Mariana Januszajtisa-Żegoty przyłączył się do większych zastępów strzeleckich pod wodzą Józefa Piłsudskiego. 4 sierpnia został wcielony do 8. kompanii w 1. Pułku Strzelców, późniejszych Legionów Polskich.

W Legionach posługiwał się pseudonimem Juliusz Dołęga i przeszedł szlak legionowy od 4 sierpnia 1914 roku, biorąc udział w kampanii kieleckiej, walkach odwrotowych w Galicji oraz w ofensywie majowej 1915 roku. Brał udział w walkach pozycyjnych nad Nidą (2 marca – 11 maja) i złożył egzamin praktyczny z samodzielnego prowadzenia plutonu w Konarach.

16 sierpnia 1915 roku został ciężko ranny pod Urzędowem i leczył się najpierw w Szpitalu Fortecznym nr 9 w Krakowie, a następnie od końca sierpnia 1915 roku w Domu Rekonwalescentów w Kamińsku.

W 1916 roku objął funkcję kierownika Komitetu Ratunkowego w Ojcowie oraz dowództwo komendy lokalnej nr 7 POW okręgu olkuskiego. W listopadzie 1918 roku wstąpił w Krakowie do 2. Pułku Szwoleżerów, a od stycznia do czerwca 1919 roku, jako zastępca komendanta plutonu, przebywał na froncie wschodnim. Walczył pod Włodzimierzem Wołyńskim, Sokalem, Torczynem, Maniewiczami, Łuckiem oraz na Śląsku Cieszyńskim, skąd jego dywizjon został odwołany od pułku.

W sierpniu 1919 roku został odkomenderowany do Szpitala Koni Świerzbowatych (nr 2) na Pradze w Warszawie jako oficer prowiantowy, gdzie pozostawał co najmniej do 10 października 1920 roku decyzją Inspektoratu Jazdy.

W międzywojniu pełnił funkcje wicedyrektora Lasów Państwowych, a następnie współpracownika prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego. W 1934 roku został dyrektorem Biura Ewidencji Ludności Zarządu Miejskiego Warszawy.

W trakcie oblężenia Warszawy 16 września 1939 roku Starzyński mianował go delegatem dla Warszawy Pragi. Przed kapitulacją miasta, na polecenie Starzyńskiego, opracował wzór nowych dowodów osobistych dla członków polskiej konspiracji, co miało na celu ich ochronę przed represjami okupacyjnymi. Inicjatywa ta, realizowana z narażeniem życia pod nadzorem okupanta, obejmowała produkcję fałszywych dokumentów na większą skalę, w tym na wprowadzonych w 1942 roku „kenkartach”.

Jan Delingowski, znany również pod pseudonimem Juliusz Dołęga, został odznaczony Krzyżem Niepodległości, złotym i srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem za Wojnę.

Zmarł w 1968 roku i został pochowany w Sopocie.

Źródło: IPN Radom