16 lutego 1840 roku w Rumoce urodził się Jan Rudowski, podpułkownik powstania styczniowego, którego życie i działalność silnie związane były z regionem radomskim. To tutaj dowodził oddziałami powstańczymi, walczył w licznych potyczkach z wojskami rosyjskimi i stał się symbolem odwagi mieszkańców ziem radomskich.
Rudowski, syn Ignacego i Julianny z Rościszewskich, rozpoczął swoją służbę wojskową w carskim batalionie strzelców celnych Połockiego pułku piechoty w Piotrkowie Trybunalskim. Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 roku zbiegł z garnizonu do obozu powstańczego Ignacego Zawadzkiego, a następnie do Dionizego Czachowskiego.
Zobacz też:
W regionie radomskim powierzono mu dowództwo kompanii strzeleckiej w randze kapitana, a później awansowano go na majora i naczelnika wojennego powiatów opoczyńskiego i radomskiego. Jesienią 1863 roku został mianowany podpułkownikiem, a pod koniec roku objął dowództwo Pułku Opoczyńskiego.
Najbardziej pamiętnym wydarzeniem z jego udziałem w regionie radomskim było rozbrojenie rosyjskiej załogi w Szydłowcu 8 listopada 1863 roku, co do dziś upamiętnia pomnik na tamtejszym cmentarzu. Wiosną 1864 roku Rudowski uzupełnił skład swojego pułku ochotnikami i toczył walki z Rosjanami pod Suchedniowem, Opocznem, Wąchockiem, Odrowążem i Radkowicami.
W jednej z potyczek, z dragonami dostał się ranny do niewoli i jako ex-oficer rosyjski miał być rozstrzelany. Jednak pozostała część oddziału powstańczego, uderzywszy na powracających dragonów, odbiła swego dowódcę. Dopiero w maju 1864 ppłk. Jan Rudowski jako jeden z ostatnich i podwładny gen. Haukego Bosaka rozwiązał swój oddział.
Po rozwiązaniu Pułku Opoczyńskiego w maju 1864 roku, Rudowski nie mógł wrócić do Rumoki i przebywał na emigracji we Francji, później osiadł na Pomorzu i Lwowie, gdzie administrował majątkami i założył rodzinę. Zmarł 6 maja 1905 roku w Ostrowie pod Ropczycami, a pochowany został na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
