Jean Henri Dunant (ur. 8 maja 1828 w Genewie, zm. 30 października 1910 w Heiden), znany również jako Henry Dunant lub Henri Dunant, był szwajcarskim kupcem, filantropem oraz jednym z najważniejszych pionierów nowoczesnego wolontariatu humanitarnego. Jest uznawany za założyciela Czerwonego Krzyża oraz laureata pierwszej Pokojowej Nagrody Nobla w 1901 roku (wspólnie z Frédéricem Passy).
Henri Dunant urodził się w protestanckiej rodzinie kupieckiej w Genewie. Od najmłodszych lat miał kontakt z ubóstwem i cierpieniem innych ludzi, ponieważ towarzyszył matce podczas wizyt wśród najbiedniejszych mieszkańców miasta. Spotkania z chorymi, kalekimi i umierającymi miały duży wpływ na jego późniejszą wrażliwość społeczną.
Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął pracę w banku, jednak równocześnie angażował się w działalność społeczną, między innymi w pomoc więźniom. Był również aktywnym członkiem Związku Chrześcijańskiej Młodzieży Męskiej (YMCA), w ramach którego podróżował po Europie, rozwijając swoje zainteresowania społeczne i filantropijne.
Najważniejszy moment w jego życiu nastąpił w 1859 roku, kiedy w trakcie podróży służbowej zatrzymał się w pobliżu włoskiego miasteczka Solferino. Właśnie tam rozegrała się jedna z najkrwawszych bitew XIX wieku – bitwa pod Solferino, w której zginęło lub zostało rannych ponad 40 000 żołnierzy.
Widok tysięcy rannych pozostawionych bez pomocy wstrząsnął Dunantem. Mimo braku przygotowania medycznego zaczął organizować pomoc dla poszkodowanych. W pobliskim kościele w Castiglione stworzył prowizoryczny szpital, gdzie opatrywano rannych, dostarczano im wodę i zapewniano podstawową opiekę. Wspólnie z miejscowymi kobietami opiekował się żołnierzami niezależnie od ich narodowości, co doprowadziło do powstania idei „Tutti fratelli” – „wszyscy jesteśmy braćmi”.
Po powrocie do Genewy Dunant opisał swoje doświadczenia w książce „Wspomnienie Solferino”. Publikacja ta była nie tylko relacją z pola bitwy, ale przede wszystkim apelem do społeczeństw Europy o stworzenie systemu pomocy dla rannych żołnierzy.
W swojej wizji zaproponował dwa kluczowe rozwiązania: tworzenie w każdym kraju organizacji wolontariackich do opieki nad rannymi oraz ustanowienie neutralnego znaku ochronnego, który zapewniałby bezpieczeństwo personelowi medycznemu na polu bitwy.
Jego idee spotkały się z dużym odzewem. W 1863 roku w Genewie powstał Komitet Pięciu, który zainicjował międzynarodową konferencję. Rok później, w 1864 roku, przyjęto zasady ochrony rannych i personelu medycznego oraz ustanowiono znak czerwonego krzyża na białym tle. Data 29 października 1863 roku uznawana jest za symboliczny moment narodzin Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża.
Po 1867 roku Dunant wycofał się z działalności organizacyjnej z powodu sporów wewnątrz ruchu oraz pogarszającej się sytuacji finansowej. Mimo to nadal przedstawiał nowe koncepcje, takie jak tworzenie stref bezpieczeństwa dla cywilów czy powołanie międzynarodowych instytucji prawnych i zdrowotnych.
Jego sytuacja życiowa stopniowo się pogarszała. W 1887 roku zamieszkał w przytułku dla ubogich w Heiden w Szwajcarii. Dopiero kilka lat później został „odkryty” przez dziennikarza, co wywołało szeroką falę wsparcia w Europie.
W 1901 roku Henri Dunant otrzymał pierwszą w historii Pokojową Nagrodę Nobla, co było symbolicznym uznaniem jego wkładu w rozwój humanitaryzmu i wolontariatu międzynarodowego.
Zmarł 30 października 1910 roku w Heiden. Jego idee stały się fundamentem współczesnego prawa humanitarnego oraz działalności organizacji pomocowych na całym świecie.
Henri Dunant uznawany jest za jedną z najważniejszych postaci w historii wolontariatu. To dzięki jego doświadczeniom i publikacjom powstał system międzynarodowej ochrony rannych i cywilów w czasie konfliktów zbrojnych.
Jego wizja bezinteresownej pomocy ponad podziałami narodowościowymi i politycznymi stała się podstawą działania Czerwonego Krzyża i innych organizacji humanitarnych.
Artykuł opublikowano w ramach projektu realizowanego przez Radomską Inicjatywę Młodzieżową pn. „Rozwój systemu wolontariatu w powiecie Radomskim” sfinansowanego ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego.
Źródło: Wikipedia
